ဖိုးသံ(လူထု) | မဲနယ္ေတာင္ေပၚမွာ ေႏြဦးေပါက္ပါေတာ့မယ္။ ေဆာင္းခိုစရာမ႐ွိ။ တုန္က်င္ေနေအာင္ ခ်မ္းတဲ့ ဥတုရာသီကို တည္္ၿငိမ္စြာ ရင္ဆိုင္ခဲ့ရာကေန ေႏြးေထြးတဲ့ ကာလဆီကို ႐ုန္းထြက္စ ျပဳပါၿပီ။
အဲဒီလို ေႏြနဲ႔ေဆာင္း အျပိဳင္လုေနၾကတဲ့ တမနက္မွာ က်ေနာ္ေနတဲ့ ဦးေက်ာ္စိန္ရဲ႕ အိမ္ကို ဦးခြန္ထီး ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ့္ကို လာေခၚတာပါ။ ေတာင္ႀကီးဦးထြန္းျမင့္ေလးနဲ႔ သူတို႔ ဗမာျပည္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီေျမေအာက္လုပ္ေနတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြကို အဆက္ရၿပီဆိုတဲ့ သေဘာျဖစ္ပါတယ္။ သူက ဂ်စ္ကားတစင္း ငွားလာခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မနက္စာစားၿပီး ခ်က္ျခင္းလိုက္ဖို႔ပဲ ျပင္ရပါတယ္။ ကိုယ္ပိုင္ပစၥည္းရယ္လို႔ ဘာမွ မ႐ွိေလေတာ႔ ျပင္ရတာ ဘာမွမခက္ပါ။ ခက္တာက ခြဲခြာ ရတာပါ။
မဲနယ္ေတာင္ႀကီးကို က်ေနာ္က ခ်စ္ေနမိလို႔ပါပဲ။ က်ေနာ္ပထမဆံုး ေတာခိုတဲ့ေနရာ။ က်ေနာ္ပထမဆံုး ေသနတ္ကိုင္ဖူးတဲ့၊ ပထမဆံုး တိုက္ပြဲကေလး တိုက္ဖူးတဲ့ေနရာ မဟုတ္လား။ ဒီေတာင္ေပၚမွာ က်ေနာ့္ကို မ်က္ႏွာတင္းတင္းနဲ႔ၾကည့္သူ၊ ျငိဳျငင္တဲ့လူလို႔ တေယာက္မွ မၾကဳံခဲ့ရပါဘူး။ ၾကည္လင္တဲ့အျပဳံးေတြခ်ည့္ ျမင္ေတြ႔ ခဲ့ရဖူးပါတယ္။
“ေခြအံုဖူး မဲေကာင္” (ပအို႔၀္စကား- က်ေနာ္မဲနယ္ေတာင္မွာ ေနဖူးတယ္)လို႔ ေနာင္မွာ က်ေနာ္ဂုဏ္ယူစြာ ေျပာေလ့႐ွိရတဲ့ ေတာင္တန္းႀကီးျဖစ္ပါတယ္။ ကမၻာေျမႀကီးကို ေပါက္ျပားနဲ႔ေပါက္တာဟာ ကမၻာေျမႀကီးကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးရာက်တယ္ဆိုတဲ့ အဆိုစကားကို က်ေနာ္တကၠသိုလ္မွာေနတုန္းက ေနာင္ေတာ္ကဗ်ာဆရာ ကိုၾကည္ေအာင္ မၾကာခဏ ေျပာတာၾကားရဖူးပါတယ္။ က်ေနာ္လည္း မဲနယ္ေတာင္ႀကီးေပၚမွာ သနပ္ဖက္ခင္းေတြ ေပါက္၊ ၾကက္သြန္ခင္းေတြ ေပါက္ခဲ့တာ နည္းမွမနည္းေတာ့ပဲ။
မဲနယ္ေတာင္ကလူေတြက မဲနယ္ေတာင္ဟာ ပအို႔၀္လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈကို ထိန္းသိမ္းဆက္ခံတဲ့ ဗဟိုလို႔သေဘာ ထားေျပာဆိုေလ႔ ႐ွိၾကပါတယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းႀကီးေတြဟာ တိုင္တရာနီးပါး႐ွိၾကၿပီး သံယာေတာ္ေတြဟာ အင္မတန္ ၾကည္ညိဳေလးစားတာ ခံၾကရပါတယ္။ သံဃာေတာ္ေတြကလည္း ႐ြာထဲလာလည္ဆိုတာမ်ိဳး လံုး၀မ႐ွိပဲ ေက်ာင္းပရ၀ုဏ္ထဲမွာပဲ ေက်ာင္းစည္းကမ္းနဲ႔အညီ ေနၾကပါတယ္။ အဲဒီေဒသမွာ ေလာင္းကစားတာ မ႐ွိသလို၊ မူးယစ္ေဆး၀ါးနဲ႔ ဘိန္းဘင္း ကေဇာ္လည္း မ႐ွိပါ။ အရက္ေတာ႔ ေသာက္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့အရက္မူးလို႔ ရမ္းတယ္၊ ၾကမ္းတယ္ဆိုတာမ်ိဳး တခါမွမေတြ႔ရ ဖူးပါဘူး။ အရက္မူးလို႔္ ႐ြာလမ္းမွာ က’ ေနတာမ်ိဳးေတာ့ ေတြ႔ရဖူးပါတယ္။
ႀကံဳလို႔ က်ေနာ္ ဒီေတာင္ေပၚမွာ တံတားျပင္ခဲ့တဲ့ အေတြ႔အႀကံဳေလးတခု ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ မဲနယ္ေတာင္တန္းႀကီးေပၚက က်ေနာ္တို႔ေနတဲ့တေၾကာမွာ ႐ြြာေတြဟာ ေတာင္ခါးပန္းက ေခ်ာင္း႐ိုးတေလွ်ာက္မွာ စီတန္းတည္႐ွိေနတယ္လို႔ ဆိုရင္ ရပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး႐ြာႀကီးေတြက ဆက္ေနတာပါ။ တခ်ိဳ႕ဆိုရင္ တ႐ြာနဲ႔တ႐ြာ ကိုက္ႏွစ္ရာ-သံုးရာပဲ ေ၀းၿပီး ေ၀းလွ၊ ကြာလွပါတယ္ဆိုေတာင္မွ ႏွစ္မိုင္ေလာက္ထက္ပိုၿပီး ႐ြာျပတ္တာ မ႐ွိသေလာက္ပါပဲ။ ဒီေတာ့ ဒီေခ်ာင္း႐ိုးတေလွ်ာက္က ကားလမ္းဟာ အင္မတန္မွ အခရာက်ပါတယ္။ က်ေနာ္ပါ၀င္တယ္ဆိုတဲ့ တံတားျပင္ပြဲဟာ က်ေနာ္ေနတဲ့႐ြာေအာက္နား ေလးတင္၊ ၄ဖာလံုေလာက္ အကြာေနရာမွာ ႐ွိပါတယ္။ အဲဒီေန႔မနက္မွာ လမ္းျပင္ဖို႔အတြက္ ႐ြာထဲမွာတရက္ႀကိဳၿပီး လူစံုတဲ့ ညေနေစာင္းမွာ ကာလသားေခါင္းလုပ္သူက ႐ြာထဲမွာ “မူနမ္ေ႐ြ႕၊ ခိုဘမ္းေ႐ြ႕”ဆိုၿပီး လိုက္ဗ်ိဳး ဟစ္ပါတယ္။ ဗမာလိုဆိုရင္ “အပ်ိဳတို႔၊ လူပ်ိဳတို႔”လို႔ ေဆာ္ၾသတာပါ။ ဒီေနရာမွာ ရေကာက္ကို ‘r’အသံ ထြက္ပါတယ္။ တံတားပတ္၀န္းက်င္က ရြာေတြက အပ်ိဳ၊လူပ်ိဳသာမက လူအိုနဲ႔လူနာက လြဲရင္အကုန္လံုး လာရပါတယ္။ မနက္စာထမင္းစားၿပီးတာနဲ႔ (၉နာရီ၊ ၁၀ နာရီ အခ်ိန္ေလာက္)တံတားျပင္မယ့္ေနရာကို ေရာက္ၾကပါတယ္။ ျပင္ရမယ့္အလုပ္က ေခ်ာင္း႐ိုးထဲမွ ခုတ္ခ်ထားတဲ့၊ အကိုင္းေတြခုတ္ျဖတ္ထားတဲ့ သစ္ပင္ႀကီးႏွစ္ပင္ကို ႀကိဳးနဲ႔ ဆြဲတင္ရတာပါ။ လူ႔လက္သံုးဖက္ေလာက္တုတ္ၿပီး အလ်ား၅လံ ၆လံေလာက္႐ွိတဲ့ သစ္လံုးႀကီးေတြကို အနက္ေပ ၁၀၀နီးပါး ႐ွိတဲ့ ေခ်ာက္ထဲကေန အကြာကိုက္၂၀၀ေလာက္႐ွိတဲ့ ေနရာအထိ ဆြဲရတာဟာ လြယ္တဲ႔ အလုပ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ရြာေလးငါး႐ြာက သန္သန္မာမာလူေပါင္း ၃-၄၀၀ေလာက္နဲ႔ ဆြဲတင္ ၾကတာရျဖစ္ပါတယ္။ ကာလသားေခါင္းတေယာက္ကေန ေမာင္းကေလးတလံုးနဲ႔ ညာသံေပးသလို တီးေပးေနၿပီး အားလံုးက တညီထဲ ၀ိုင္းဆြဲတင္ၾကပါတယ္။ က်ေနာ့္အထင္ သစ္လံုးႀကီးႏွစ္လံုးကို ၂နာရီေက်ာ္ ၃နာရီေလာက္ဆြဲတင္ ရပါတယ္။ ႐ြာစံုက လူစံုလာၾကတာဆိုေတာ့ အားလံုးတေပ်ာ္တပါႀကီး လုပ္ၾကၿပီး ၿပီးတဲ့အခါမွာ လူစုခြဲလိုက္ၾကပါတယ္။ က်ေနာ့္အဖို႔ကေတာ့ ကိုယ္ေနတဲ့႐ြာက လူေတြနဲ႔ေရာ တျခား႐ြာကလူေတြနဲ႔ပါ ရင္းႏွီးလိုက္ရတာဟာ အျမတ္ျဖစ္ပါပဲ။
က်ေနာ္ေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္က မိုးတြင္းႀကီး၊ ၀ါတြင္းႀကီးျဖစ္ေလေတာ့ အဖိတ္ေန႔တိုင္းမွာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းပို႔ဖို႔ ရြာေတြက ဆြမ္းခ်က္ပြဲေတြ လုပ္ၾကပါတယ္။ ဆြမ္းခ်က္ပြဲဆိုတာက ႐ြာထဲက အိမ္ေတြမွာ ကာလသား ကာလသမီးေတြက အလွည့္က် ခ်က္ၾကတာဆိုေတာ့ စည္ကားေတာ့တာေပါ့။ သူတို႔ဆီမွာက အပ်ိဳလည္တဲ႔ ဓေလ့လည္း ႐ွိတာကိုး။ တေန႔လံုး ပင္ပင္ပမ္းပမ္းအလုပ္လုပ္ၾကရတဲ့ လူငယ္ေတြအဖို႔ ေဖ်ာ္ေျဖစရာဆိုလို႔ ဒီတခုထဲ ႐ွိတာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ညမို႔ ေရာက္လာတယ္ဆိုရင္ ကာလသား ၄-၅ေယာက္တဖြဲ႔ စုၿပီးအပ်ိဳေတြရဲ႕အိမ္ကို သြားလည္ၾကပါတယ္။ အိမ့္႐ွင္အပ်ိဳဟာ လာလည္တဲ့ကာလသားကို လက္ခံ စကားေျပာရပါတယ္။ လက္မခံလို႔ မရပါဘူး။ တခါတေလဆိုရင္ တျခား ႐ြာက၊ ဒါမွမဟုတ္ တရပ္တေက်းက လူပ်ိဳေတြကို ကိုယ့္႐ြာသားေတြ ေခၚလာတာမ်ိဳးလည္း ႐ွိတတ္ပါတယ္။ ဒါဆိုလည္း လက္ခံ ရပါတယ္။ ၿပီးရင္ ေယာက္်ားေလးက “မင္းကိုငါသိပ္ခ်စ္တယ္။ ငါ့ကိုခ်စ္သလား”လို႔ေမးရင္ မိန္းကေလးက ခ်စ္သည္ ျဖစ္ေစ၊ မခ်စ္သည္ျဖစ္ေစ “ခ်စ္ပါတယ္”လို႔ပဲ ျပန္ေျပာရပါတယ္။ မခ်စ္ဘူးလို႔ မေျပာရပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီလို အခ်ိန္မွာ ေျပာတဲ့စကားကို အတည္ယူလို႔ မရပါဘူး။ ထံုးစံမို႔ေျပာေနတာပဲဆုိတာကို ႏွစ္ဘက္လံုး နားလည္ရပါတယ္။ အဲဒီလို ထမင္းခ်က္တဲ့အိမ္ဆီက ထိန္ထိန္ၿငီးေနတဲ့ေအာက္လင္းဓာတ္မီးေရာင္ေတြနဲ႔ အိုးစည္သ၊ံလင္းကြင္းသံလည္း ပ်ံ႕လြင့္ ေနတတ္ပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ သီတင္းကၽြတ္တဲ့အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ က်ေနာ့္အထင္ အဲဒီက ပအို႔ယဥ္ေက်းမႈရဲ႕ အထြတ္အထိပ္ကို ေတြ႔ရပါေတာ့တယ္။ ေစာေစာကေျပာခဲ့တဲ့ တိုင္တရာနီးပါး႐ွိတဲ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းႀကီးေတြမွာ လွဴဖြယ္ပစၥည္းေတြနဲ႔ ပြဲေတာ္ေတြ က်င္းပၾကပါတယ္။ တေက်ာင္းၿပီးတေက်ာင္း အလွည့္က် က်င္းပၾကတဲ့ ဒီပြဲေတာ္ကို ဒီတ႐ိုးမွာ႐ွိတဲ့ ႐ြာအားလံုးက လူအားလံုးဟာ လွဴဖြယ္ပစၥည္းေတြနဲ႔ လာၾကၿပီး ညမွာေက်ာင္းကို လွည့္ပတ္ပူေဇာ္ၾကပါတယ္။ လွဴဖြယ္ကို ကိုင္သူက ကိုင္၊ အိုးစည္႐ွည္ႀကီးနဲ႔ သိုင္းကသူက က။ အပတ္ေပါင္းမ်ားစြာ လွည့္ၾကတာပါ။ ဒီလိုပူေဇာ္ပြဲေတြကို ေတာင္ေျခပိုင္း႐ွိ႐ွမ္း႐ြာေတြ ကလည္း လာၾကပါတယ္။ လွည့္ရာမွာအမ်ိဳးသမီးေတြနဲ႔ လူႀကီးေတြပဲပါတာမို႔ ကာလသားေတြအဖို႔ ဒီထက္ေကာင္းတဲ့ မ်က္ေစ့ပြဲေတာ္တည္စရာမ႐ွိေတာ့သလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ အစြမ္းကုန္ အလွျပင္ထားတဲ့ ႐ြာတကာက အပ်ိဳေတြကို တထိုင္ထဲ ၾကည့္ရတာမဟုတ္လား။ ဒါဟာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း တေက်ာင္းၿပီးတေက်ာင္း၊၊ ႐ြာလံုးကၽြတ္၊ ညလံုးေပါက္ေလာက္ က်င္းပၾကတာပါ။ က်ေနာ္ေတာင္၄-၅ပြဲေလာက္ ေရာက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ သူတို႔နဲ႔ လိုက္ၿပီးေပ်ာ္ခဲ့ရပါတယ္။ အလားတူပဲ ေတာင္ေျခမွာ႐ွိတဲ့ ႐ွမ္း႐ြာေတြက ပြဲေတြကိုလည္း ေတာင္ေပၚကလူေတြက သြားပူေဇာ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီေနရာေတြမွာ က်ေတာ့ ျမိဳ႕က လာတဲ့ေစ်းသည္ေတြကိုလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။
ဒီေနရာကိုက်ေနာ္ေရာက္ကတဲက ဦးေက်ာ္စိန္ကို“သူတို႔နဲ႔က်ေနာ္နဲ႔ အဖြဲ႔အစည္းခ်င္း မတူေပမဲ့ ရန္သူကို ဆန္႔က်င္ တိုက္ခိုက္တဲ့ လုပ္ငန္းမွန္သမွ်မွာ ပါ၀င္လုပ္ကိုင္ေပးမယ္”လို႔ ကတိေပးခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီဇင္ဘာ၁၁ရက္မွာက်တဲ့ သူတို႔ရဲ႕ပအို႔၀္ေတာ္လွန္ေရးေန႔ အခမ္းအနား ပြဲလမ္းသဘင္ေတြမွာ က်ေနာ္ တက္တက္ၾကြပါ၀င္ခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔ထုတ္တဲ့ စာေစာင္ေလးထဲမွာ ကာတြန္းဆြဲေပးတာ၊ ေဆာင္းပါးဘာသာျပန္ေပးတာကအစ အားကစားပြဲေတြ ႀကီးမွဴးလုပ္ကိုင္ေပး၊ ကိုယ္တိုင္၀င္ပါ စသျဖင္႔ ထက္ထက္သန္သန္ ပါ၀င္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီမွာ က်ေနာ္ဦးေဆာင္တဲ့ က်ေနာ္တို႔႐ြာက ေဘာ္လီေဘာ အသင္းက ပထမ ရခဲ့ပါတယ္။
တခါမွာ ညႀကီးမင္းႀကီး ေတာင္ေပၚကို ရန္သူ႔တပ္(မဆလတပ္)လာတယ္ဆိုလို႔ သူ႔ကိုယ္ရံသေဘာမ်ိဳး ကာဘိုင္ ေသနတ္ဆြဲၿပီး ေတာင္ေပၚ တက္ေ႐ွာင္ခဲ့ရဖူးပါတယ္။ ေနာက္တခါမွာေတာ့ ေန႔ခင္းပိုင္းမွာ ကားလမ္းတေလွ်ာက္ ၀င္လာတဲ့ ရန္သူ႔တပ္စုတစုေလာက္ကို ျဖတ္တိုက္တာမွာ ပါခဲ့ပါတယ္။ ကိုယ့္ဘက္က အခ်ိန္ေနာက္က်သြားတာအျပင္ ရန္သူကို ပိတ္တိုက္တာ မလုပ္ႏိုင္လို႔ဘယ္ဘက္မွ ထိခိုက္မႈမ႐ွိပဲ ရန္သူေတြ လြတ္ထြက္သြားပါတယ္။ မဆလတပ္ရဲ႕ ဦးထုပ္တလံုးပဲ ရလိုက္ပါတယ္။
အဲဒီလိုမဲနယ္ေတာင္သားေတြနဲ႔ တေပ်ာ္တပါးႀကီးေနခဲ့ရာကေန ပါတီက လာေခၚတယ္ဆိုေတာ့ က်ေနာ့္မွာ ဘာမွ စဥ္းစား မေနႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ဦးခြန္ထီးက သြားရေအာင္၊ အားလံုးစီစဥ္ၿပီးၿပီလို႔ဆိုေတာ့ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ ဘယ္သူေတြလဲ၊ ဘယ္ကယူဂ်ီလဲ စသျဖင့္ ေမးမေနႏိုင္ပါဘူး။ ေမးခြင့္လည္း မ႐ွိဘူးမဟုတ္လား။ “ဟုတ္ကဲ့”တလံုးပဲေျပာၿပီး ထြက္ခြာရတာပါ။ မနက္စာ မစားခင္ေလးမွာ သူေရာက္လာ၊ စားၿပီးတာနဲ႔ ထြက္ဆိုသလိုပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
က်ေနာ္နဲ႔ ကိုေတာ္၀င္း (က်ေနာ္ထြက္ေျပးရာမွာ ကူညီမိလို႔ ေတာခိုရတဲ့ ညီအကိုလို ေနခဲ့သူ)ဟာ ဦးေလးဦးေက်ာ္စိန္ တို႔ လင္မယားကို ကန္ေတာ့ၿပီး အိမ္ေပၚက ဆင္းခဲ့ၾကပါတယ္။ သူတို႔က က်ေနာ္တို႔ကို ဂ်စ္ကားအထိ လိုက္ပို႔ပါတယ္။ ကား အနားေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္နဲ႔ဦးေလးဦးေက်ာ္စိန္ရဲ႕သား ကိုေအာင္မာန္(ျမိဳ႕နယ္တပ္မွဴး)တို႔ ပုခံုးဘက္ၿပီး ငိုခဲ့ၾကပါတယ္။ က်ေနာ့္အဖို႔ ဒါဟာ ပထမဆံုး ဒီလိုငိုနည္းမ်ိဳးလို႔ ထင္ပါတယ္။ ေနရစ္ဦးေတာ႔ မဲနယ္ေတာင္ေပါ့။ ဂ်စ္ကားေနာက္ပိုင္းမွာ ထိုင္ၿပီး ကိုယ္ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့လမ္း၊ ကိုယ္ျပင္ခဲ့တဲ့ တံတားနဲ႔ ကိုယ္ေပါက္ခဲ့တဲ့ သနပ္ဖက္ခင္းေတြကို ေငးေမာႏႈတ္ဆက္ ေနမိခဲ့ပါတယ္။ မဲနယ္ေတာင္နယ္ေျမက ထြက္ၿပီဆိုတာနဲ႔ က်ေနာ့္အဖို႔ လြတ္လပ္မႈ ဆံုးသြားၿပီး ကားထဲမွာ ခပ္၀ပ္၀ပ္ ထိုင္လိုက္ရပါေတာ့တယ္။
ဒီလိုနဲ႔ မဲနယ္ေတာင္ႀကီးအေပၚ သံေယာဇဥ္မျပတ္ႏိုင္တဲ့က်ေနာ္ဟာ ေရာက္ေလရာမွာ မဲနယ္ေတာင္နဲ႔ မဲနယ္ ေတာင္္သားေတြအေၾကာင္း အၿမဲစနဲနာခဲ့ပါတယ္။ ပအို႔၀္ေတြနဲ႔ေတြ႔ရင္ တတ္သမွ်ပအို႔၀္စကားေလး ေျပာၾကည့္လိုက္ရင္ သူတို႔က ဒါဟာမဲနယ္ေတာင္ကပအို႔၀္စကားပဲလို႔ သူတို႔က မွတ္ခ်က္ခ်ပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ က်ေနာ့္အဖို႔ ၀မ္းသာလိုက္ရတဲ့ ျဖစ္ျခင္း။ တေန႔ကေတာ့ မဲနယ္ေတာင္ကို မၾကာခဏေရာက္ေနတဲ့ ေတာင္ႀကီးသားႏွစ္ေယာက္နဲ႔ေတြ႔လို႔ မဲနယ္ေတာင္ အေျခအေနကို ေမးျမန္းမိပါတယ္။ က်ေနာ္ေနခဲ့တဲ႔ ႐ြာကို သူတို႔ အေခါက္ေခါက္ ေရာက္ဖူးပါတယ္။ အဲေတာ့သူတို႔က မဲနယ္ေတာင္ေပၚမွာ ေလာင္းကစား၀ိုင္းေတြ ေရာက္ေနၿပီဆရာေရ႕တဲ့။ က်ေနာ့္မ်က္စိျပာသြားသလား ေအာက္ေမ့မိပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး႐ြာေတြက ေယာက္်ားမိန္းမေတြဟာ ယိုးဒယားကို သြားအလုပ္လုပ္ေနၾကလို႔ ႐ြာေတြထဲမွာလည္း လူေတာ္ေတာ္နည္းေနၿပီတဲ့။ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ ဘိန္းစိုက္တာေတာင္ ႐ွိေနသလိုလိုပဲတဲ့။
က်ေနာ္အႀကိမ္ႀကိမ္ေရခ်ိဳးခဲ့တဲ့ မဲနယ္ေတာင္က႐ြာေတြကို ျဖတ္စီးဆင္းေနတဲ့ ေခ်ာင္းကေရဟာ မဲနယ္ေတာင္သူ၊ မဲနယ္ေတာင္သားေတြလိုပဲ အင္မတန္သန္႔စင္ၾကည္လင္တယ္ ဆိုတာကို က်ေနာ္ ေကာင္းေကာင္း မွတ္မိေနပါတယ္။
ဘယ္လိုပဲ ေျပာေျပာ။ မဲနယ္ေတာင္ႀကီးဟာ က်ေနာ့္ရင္ထဲမွာေတာ႔ ထီးထီးမားမား ႐ွိဆဲပါ။
source by : http://mayaonlinemagazine.blogspot.com
အဲဒီလို ေႏြနဲ႔ေဆာင္း အျပိဳင္လုေနၾကတဲ့ တမနက္မွာ က်ေနာ္ေနတဲ့ ဦးေက်ာ္စိန္ရဲ႕ အိမ္ကို ဦးခြန္ထီး ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ့္ကို လာေခၚတာပါ။ ေတာင္ႀကီးဦးထြန္းျမင့္ေလးနဲ႔ သူတို႔ ဗမာျပည္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီေျမေအာက္လုပ္ေနတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြကို အဆက္ရၿပီဆိုတဲ့ သေဘာျဖစ္ပါတယ္။ သူက ဂ်စ္ကားတစင္း ငွားလာခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မနက္စာစားၿပီး ခ်က္ျခင္းလိုက္ဖို႔ပဲ ျပင္ရပါတယ္။ ကိုယ္ပိုင္ပစၥည္းရယ္လို႔ ဘာမွ မ႐ွိေလေတာ႔ ျပင္ရတာ ဘာမွမခက္ပါ။ ခက္တာက ခြဲခြာ ရတာပါ။
မဲနယ္ေတာင္ႀကီးကို က်ေနာ္က ခ်စ္ေနမိလို႔ပါပဲ။ က်ေနာ္ပထမဆံုး ေတာခိုတဲ့ေနရာ။ က်ေနာ္ပထမဆံုး ေသနတ္ကိုင္ဖူးတဲ့၊ ပထမဆံုး တိုက္ပြဲကေလး တိုက္ဖူးတဲ့ေနရာ မဟုတ္လား။ ဒီေတာင္ေပၚမွာ က်ေနာ့္ကို မ်က္ႏွာတင္းတင္းနဲ႔ၾကည့္သူ၊ ျငိဳျငင္တဲ့လူလို႔ တေယာက္မွ မၾကဳံခဲ့ရပါဘူး။ ၾကည္လင္တဲ့အျပဳံးေတြခ်ည့္ ျမင္ေတြ႔ ခဲ့ရဖူးပါတယ္။
“ေခြအံုဖူး မဲေကာင္” (ပအို႔၀္စကား- က်ေနာ္မဲနယ္ေတာင္မွာ ေနဖူးတယ္)လို႔ ေနာင္မွာ က်ေနာ္ဂုဏ္ယူစြာ ေျပာေလ့႐ွိရတဲ့ ေတာင္တန္းႀကီးျဖစ္ပါတယ္။ ကမၻာေျမႀကီးကို ေပါက္ျပားနဲ႔ေပါက္တာဟာ ကမၻာေျမႀကီးကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးရာက်တယ္ဆိုတဲ့ အဆိုစကားကို က်ေနာ္တကၠသိုလ္မွာေနတုန္းက ေနာင္ေတာ္ကဗ်ာဆရာ ကိုၾကည္ေအာင္ မၾကာခဏ ေျပာတာၾကားရဖူးပါတယ္။ က်ေနာ္လည္း မဲနယ္ေတာင္ႀကီးေပၚမွာ သနပ္ဖက္ခင္းေတြ ေပါက္၊ ၾကက္သြန္ခင္းေတြ ေပါက္ခဲ့တာ နည္းမွမနည္းေတာ့ပဲ။
မဲနယ္ေတာင္ကလူေတြက မဲနယ္ေတာင္ဟာ ပအို႔၀္လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈကို ထိန္းသိမ္းဆက္ခံတဲ့ ဗဟိုလို႔သေဘာ ထားေျပာဆိုေလ႔ ႐ွိၾကပါတယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းႀကီးေတြဟာ တိုင္တရာနီးပါး႐ွိၾကၿပီး သံယာေတာ္ေတြဟာ အင္မတန္ ၾကည္ညိဳေလးစားတာ ခံၾကရပါတယ္။ သံဃာေတာ္ေတြကလည္း ႐ြာထဲလာလည္ဆိုတာမ်ိဳး လံုး၀မ႐ွိပဲ ေက်ာင္းပရ၀ုဏ္ထဲမွာပဲ ေက်ာင္းစည္းကမ္းနဲ႔အညီ ေနၾကပါတယ္။ အဲဒီေဒသမွာ ေလာင္းကစားတာ မ႐ွိသလို၊ မူးယစ္ေဆး၀ါးနဲ႔ ဘိန္းဘင္း ကေဇာ္လည္း မ႐ွိပါ။ အရက္ေတာ႔ ေသာက္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့အရက္မူးလို႔ ရမ္းတယ္၊ ၾကမ္းတယ္ဆိုတာမ်ိဳး တခါမွမေတြ႔ရ ဖူးပါဘူး။ အရက္မူးလို႔္ ႐ြာလမ္းမွာ က’ ေနတာမ်ိဳးေတာ့ ေတြ႔ရဖူးပါတယ္။
ႀကံဳလို႔ က်ေနာ္ ဒီေတာင္ေပၚမွာ တံတားျပင္ခဲ့တဲ့ အေတြ႔အႀကံဳေလးတခု ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ မဲနယ္ေတာင္တန္းႀကီးေပၚက က်ေနာ္တို႔ေနတဲ့တေၾကာမွာ ႐ြြာေတြဟာ ေတာင္ခါးပန္းက ေခ်ာင္း႐ိုးတေလွ်ာက္မွာ စီတန္းတည္႐ွိေနတယ္လို႔ ဆိုရင္ ရပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး႐ြာႀကီးေတြက ဆက္ေနတာပါ။ တခ်ိဳ႕ဆိုရင္ တ႐ြာနဲ႔တ႐ြာ ကိုက္ႏွစ္ရာ-သံုးရာပဲ ေ၀းၿပီး ေ၀းလွ၊ ကြာလွပါတယ္ဆိုေတာင္မွ ႏွစ္မိုင္ေလာက္ထက္ပိုၿပီး ႐ြာျပတ္တာ မ႐ွိသေလာက္ပါပဲ။ ဒီေတာ့ ဒီေခ်ာင္း႐ိုးတေလွ်ာက္က ကားလမ္းဟာ အင္မတန္မွ အခရာက်ပါတယ္။ က်ေနာ္ပါ၀င္တယ္ဆိုတဲ့ တံတားျပင္ပြဲဟာ က်ေနာ္ေနတဲ့႐ြာေအာက္နား ေလးတင္၊ ၄ဖာလံုေလာက္ အကြာေနရာမွာ ႐ွိပါတယ္။ အဲဒီေန႔မနက္မွာ လမ္းျပင္ဖို႔အတြက္ ႐ြာထဲမွာတရက္ႀကိဳၿပီး လူစံုတဲ့ ညေနေစာင္းမွာ ကာလသားေခါင္းလုပ္သူက ႐ြာထဲမွာ “မူနမ္ေ႐ြ႕၊ ခိုဘမ္းေ႐ြ႕”ဆိုၿပီး လိုက္ဗ်ိဳး ဟစ္ပါတယ္။ ဗမာလိုဆိုရင္ “အပ်ိဳတို႔၊ လူပ်ိဳတို႔”လို႔ ေဆာ္ၾသတာပါ။ ဒီေနရာမွာ ရေကာက္ကို ‘r’အသံ ထြက္ပါတယ္။ တံတားပတ္၀န္းက်င္က ရြာေတြက အပ်ိဳ၊လူပ်ိဳသာမက လူအိုနဲ႔လူနာက လြဲရင္အကုန္လံုး လာရပါတယ္။ မနက္စာထမင္းစားၿပီးတာနဲ႔ (၉နာရီ၊ ၁၀ နာရီ အခ်ိန္ေလာက္)တံတားျပင္မယ့္ေနရာကို ေရာက္ၾကပါတယ္။ ျပင္ရမယ့္အလုပ္က ေခ်ာင္း႐ိုးထဲမွ ခုတ္ခ်ထားတဲ့၊ အကိုင္းေတြခုတ္ျဖတ္ထားတဲ့ သစ္ပင္ႀကီးႏွစ္ပင္ကို ႀကိဳးနဲ႔ ဆြဲတင္ရတာပါ။ လူ႔လက္သံုးဖက္ေလာက္တုတ္ၿပီး အလ်ား၅လံ ၆လံေလာက္႐ွိတဲ့ သစ္လံုးႀကီးေတြကို အနက္ေပ ၁၀၀နီးပါး ႐ွိတဲ့ ေခ်ာက္ထဲကေန အကြာကိုက္၂၀၀ေလာက္႐ွိတဲ့ ေနရာအထိ ဆြဲရတာဟာ လြယ္တဲ႔ အလုပ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ရြာေလးငါး႐ြာက သန္သန္မာမာလူေပါင္း ၃-၄၀၀ေလာက္နဲ႔ ဆြဲတင္ ၾကတာရျဖစ္ပါတယ္။ ကာလသားေခါင္းတေယာက္ကေန ေမာင္းကေလးတလံုးနဲ႔ ညာသံေပးသလို တီးေပးေနၿပီး အားလံုးက တညီထဲ ၀ိုင္းဆြဲတင္ၾကပါတယ္။ က်ေနာ့္အထင္ သစ္လံုးႀကီးႏွစ္လံုးကို ၂နာရီေက်ာ္ ၃နာရီေလာက္ဆြဲတင္ ရပါတယ္။ ႐ြာစံုက လူစံုလာၾကတာဆိုေတာ့ အားလံုးတေပ်ာ္တပါႀကီး လုပ္ၾကၿပီး ၿပီးတဲ့အခါမွာ လူစုခြဲလိုက္ၾကပါတယ္။ က်ေနာ့္အဖို႔ကေတာ့ ကိုယ္ေနတဲ့႐ြာက လူေတြနဲ႔ေရာ တျခား႐ြာကလူေတြနဲ႔ပါ ရင္းႏွီးလိုက္ရတာဟာ အျမတ္ျဖစ္ပါပဲ။
က်ေနာ္ေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္က မိုးတြင္းႀကီး၊ ၀ါတြင္းႀကီးျဖစ္ေလေတာ့ အဖိတ္ေန႔တိုင္းမွာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းပို႔ဖို႔ ရြာေတြက ဆြမ္းခ်က္ပြဲေတြ လုပ္ၾကပါတယ္။ ဆြမ္းခ်က္ပြဲဆိုတာက ႐ြာထဲက အိမ္ေတြမွာ ကာလသား ကာလသမီးေတြက အလွည့္က် ခ်က္ၾကတာဆိုေတာ့ စည္ကားေတာ့တာေပါ့။ သူတို႔ဆီမွာက အပ်ိဳလည္တဲ႔ ဓေလ့လည္း ႐ွိတာကိုး။ တေန႔လံုး ပင္ပင္ပမ္းပမ္းအလုပ္လုပ္ၾကရတဲ့ လူငယ္ေတြအဖို႔ ေဖ်ာ္ေျဖစရာဆိုလို႔ ဒီတခုထဲ ႐ွိတာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ညမို႔ ေရာက္လာတယ္ဆိုရင္ ကာလသား ၄-၅ေယာက္တဖြဲ႔ စုၿပီးအပ်ိဳေတြရဲ႕အိမ္ကို သြားလည္ၾကပါတယ္။ အိမ့္႐ွင္အပ်ိဳဟာ လာလည္တဲ့ကာလသားကို လက္ခံ စကားေျပာရပါတယ္။ လက္မခံလို႔ မရပါဘူး။ တခါတေလဆိုရင္ တျခား ႐ြာက၊ ဒါမွမဟုတ္ တရပ္တေက်းက လူပ်ိဳေတြကို ကိုယ့္႐ြာသားေတြ ေခၚလာတာမ်ိဳးလည္း ႐ွိတတ္ပါတယ္။ ဒါဆိုလည္း လက္ခံ ရပါတယ္။ ၿပီးရင္ ေယာက္်ားေလးက “မင္းကိုငါသိပ္ခ်စ္တယ္။ ငါ့ကိုခ်စ္သလား”လို႔ေမးရင္ မိန္းကေလးက ခ်စ္သည္ ျဖစ္ေစ၊ မခ်စ္သည္ျဖစ္ေစ “ခ်စ္ပါတယ္”လို႔ပဲ ျပန္ေျပာရပါတယ္။ မခ်စ္ဘူးလို႔ မေျပာရပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီလို အခ်ိန္မွာ ေျပာတဲ့စကားကို အတည္ယူလို႔ မရပါဘူး။ ထံုးစံမို႔ေျပာေနတာပဲဆုိတာကို ႏွစ္ဘက္လံုး နားလည္ရပါတယ္။ အဲဒီလို ထမင္းခ်က္တဲ့အိမ္ဆီက ထိန္ထိန္ၿငီးေနတဲ့ေအာက္လင္းဓာတ္မီးေရာင္ေတြနဲ႔ အိုးစည္သ၊ံလင္းကြင္းသံလည္း ပ်ံ႕လြင့္ ေနတတ္ပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ သီတင္းကၽြတ္တဲ့အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ က်ေနာ့္အထင္ အဲဒီက ပအို႔ယဥ္ေက်းမႈရဲ႕ အထြတ္အထိပ္ကို ေတြ႔ရပါေတာ့တယ္။ ေစာေစာကေျပာခဲ့တဲ့ တိုင္တရာနီးပါး႐ွိတဲ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းႀကီးေတြမွာ လွဴဖြယ္ပစၥည္းေတြနဲ႔ ပြဲေတာ္ေတြ က်င္းပၾကပါတယ္။ တေက်ာင္းၿပီးတေက်ာင္း အလွည့္က် က်င္းပၾကတဲ့ ဒီပြဲေတာ္ကို ဒီတ႐ိုးမွာ႐ွိတဲ့ ႐ြာအားလံုးက လူအားလံုးဟာ လွဴဖြယ္ပစၥည္းေတြနဲ႔ လာၾကၿပီး ညမွာေက်ာင္းကို လွည့္ပတ္ပူေဇာ္ၾကပါတယ္။ လွဴဖြယ္ကို ကိုင္သူက ကိုင္၊ အိုးစည္႐ွည္ႀကီးနဲ႔ သိုင္းကသူက က။ အပတ္ေပါင္းမ်ားစြာ လွည့္ၾကတာပါ။ ဒီလိုပူေဇာ္ပြဲေတြကို ေတာင္ေျခပိုင္း႐ွိ႐ွမ္း႐ြာေတြ ကလည္း လာၾကပါတယ္။ လွည့္ရာမွာအမ်ိဳးသမီးေတြနဲ႔ လူႀကီးေတြပဲပါတာမို႔ ကာလသားေတြအဖို႔ ဒီထက္ေကာင္းတဲ့ မ်က္ေစ့ပြဲေတာ္တည္စရာမ႐ွိေတာ့သလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ အစြမ္းကုန္ အလွျပင္ထားတဲ့ ႐ြာတကာက အပ်ိဳေတြကို တထိုင္ထဲ ၾကည့္ရတာမဟုတ္လား။ ဒါဟာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း တေက်ာင္းၿပီးတေက်ာင္း၊၊ ႐ြာလံုးကၽြတ္၊ ညလံုးေပါက္ေလာက္ က်င္းပၾကတာပါ။ က်ေနာ္ေတာင္၄-၅ပြဲေလာက္ ေရာက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ သူတို႔နဲ႔ လိုက္ၿပီးေပ်ာ္ခဲ့ရပါတယ္။ အလားတူပဲ ေတာင္ေျခမွာ႐ွိတဲ့ ႐ွမ္း႐ြာေတြက ပြဲေတြကိုလည္း ေတာင္ေပၚကလူေတြက သြားပူေဇာ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီေနရာေတြမွာ က်ေတာ့ ျမိဳ႕က လာတဲ့ေစ်းသည္ေတြကိုလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။
ဒီေနရာကိုက်ေနာ္ေရာက္ကတဲက ဦးေက်ာ္စိန္ကို“သူတို႔နဲ႔က်ေနာ္နဲ႔ အဖြဲ႔အစည္းခ်င္း မတူေပမဲ့ ရန္သူကို ဆန္႔က်င္ တိုက္ခိုက္တဲ့ လုပ္ငန္းမွန္သမွ်မွာ ပါ၀င္လုပ္ကိုင္ေပးမယ္”လို႔ ကတိေပးခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီဇင္ဘာ၁၁ရက္မွာက်တဲ့ သူတို႔ရဲ႕ပအို႔၀္ေတာ္လွန္ေရးေန႔ အခမ္းအနား ပြဲလမ္းသဘင္ေတြမွာ က်ေနာ္ တက္တက္ၾကြပါ၀င္ခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔ထုတ္တဲ့ စာေစာင္ေလးထဲမွာ ကာတြန္းဆြဲေပးတာ၊ ေဆာင္းပါးဘာသာျပန္ေပးတာကအစ အားကစားပြဲေတြ ႀကီးမွဴးလုပ္ကိုင္ေပး၊ ကိုယ္တိုင္၀င္ပါ စသျဖင္႔ ထက္ထက္သန္သန္ ပါ၀င္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီမွာ က်ေနာ္ဦးေဆာင္တဲ့ က်ေနာ္တို႔႐ြာက ေဘာ္လီေဘာ အသင္းက ပထမ ရခဲ့ပါတယ္။
တခါမွာ ညႀကီးမင္းႀကီး ေတာင္ေပၚကို ရန္သူ႔တပ္(မဆလတပ္)လာတယ္ဆိုလို႔ သူ႔ကိုယ္ရံသေဘာမ်ိဳး ကာဘိုင္ ေသနတ္ဆြဲၿပီး ေတာင္ေပၚ တက္ေ႐ွာင္ခဲ့ရဖူးပါတယ္။ ေနာက္တခါမွာေတာ့ ေန႔ခင္းပိုင္းမွာ ကားလမ္းတေလွ်ာက္ ၀င္လာတဲ့ ရန္သူ႔တပ္စုတစုေလာက္ကို ျဖတ္တိုက္တာမွာ ပါခဲ့ပါတယ္။ ကိုယ့္ဘက္က အခ်ိန္ေနာက္က်သြားတာအျပင္ ရန္သူကို ပိတ္တိုက္တာ မလုပ္ႏိုင္လို႔ဘယ္ဘက္မွ ထိခိုက္မႈမ႐ွိပဲ ရန္သူေတြ လြတ္ထြက္သြားပါတယ္။ မဆလတပ္ရဲ႕ ဦးထုပ္တလံုးပဲ ရလိုက္ပါတယ္။
အဲဒီလိုမဲနယ္ေတာင္သားေတြနဲ႔ တေပ်ာ္တပါးႀကီးေနခဲ့ရာကေန ပါတီက လာေခၚတယ္ဆိုေတာ့ က်ေနာ့္မွာ ဘာမွ စဥ္းစား မေနႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ဦးခြန္ထီးက သြားရေအာင္၊ အားလံုးစီစဥ္ၿပီးၿပီလို႔ဆိုေတာ့ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ ဘယ္သူေတြလဲ၊ ဘယ္ကယူဂ်ီလဲ စသျဖင့္ ေမးမေနႏိုင္ပါဘူး။ ေမးခြင့္လည္း မ႐ွိဘူးမဟုတ္လား။ “ဟုတ္ကဲ့”တလံုးပဲေျပာၿပီး ထြက္ခြာရတာပါ။ မနက္စာ မစားခင္ေလးမွာ သူေရာက္လာ၊ စားၿပီးတာနဲ႔ ထြက္ဆိုသလိုပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
က်ေနာ္နဲ႔ ကိုေတာ္၀င္း (က်ေနာ္ထြက္ေျပးရာမွာ ကူညီမိလို႔ ေတာခိုရတဲ့ ညီအကိုလို ေနခဲ့သူ)ဟာ ဦးေလးဦးေက်ာ္စိန္ တို႔ လင္မယားကို ကန္ေတာ့ၿပီး အိမ္ေပၚက ဆင္းခဲ့ၾကပါတယ္။ သူတို႔က က်ေနာ္တို႔ကို ဂ်စ္ကားအထိ လိုက္ပို႔ပါတယ္။ ကား အနားေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္နဲ႔ဦးေလးဦးေက်ာ္စိန္ရဲ႕သား ကိုေအာင္မာန္(ျမိဳ႕နယ္တပ္မွဴး)တို႔ ပုခံုးဘက္ၿပီး ငိုခဲ့ၾကပါတယ္။ က်ေနာ့္အဖို႔ ဒါဟာ ပထမဆံုး ဒီလိုငိုနည္းမ်ိဳးလို႔ ထင္ပါတယ္။ ေနရစ္ဦးေတာ႔ မဲနယ္ေတာင္ေပါ့။ ဂ်စ္ကားေနာက္ပိုင္းမွာ ထိုင္ၿပီး ကိုယ္ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့လမ္း၊ ကိုယ္ျပင္ခဲ့တဲ့ တံတားနဲ႔ ကိုယ္ေပါက္ခဲ့တဲ့ သနပ္ဖက္ခင္းေတြကို ေငးေမာႏႈတ္ဆက္ ေနမိခဲ့ပါတယ္။ မဲနယ္ေတာင္နယ္ေျမက ထြက္ၿပီဆိုတာနဲ႔ က်ေနာ့္အဖို႔ လြတ္လပ္မႈ ဆံုးသြားၿပီး ကားထဲမွာ ခပ္၀ပ္၀ပ္ ထိုင္လိုက္ရပါေတာ့တယ္။
ဒီလိုနဲ႔ မဲနယ္ေတာင္ႀကီးအေပၚ သံေယာဇဥ္မျပတ္ႏိုင္တဲ့က်ေနာ္ဟာ ေရာက္ေလရာမွာ မဲနယ္ေတာင္နဲ႔ မဲနယ္ ေတာင္္သားေတြအေၾကာင္း အၿမဲစနဲနာခဲ့ပါတယ္။ ပအို႔၀္ေတြနဲ႔ေတြ႔ရင္ တတ္သမွ်ပအို႔၀္စကားေလး ေျပာၾကည့္လိုက္ရင္ သူတို႔က ဒါဟာမဲနယ္ေတာင္ကပအို႔၀္စကားပဲလို႔ သူတို႔က မွတ္ခ်က္ခ်ပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ က်ေနာ့္အဖို႔ ၀မ္းသာလိုက္ရတဲ့ ျဖစ္ျခင္း။ တေန႔ကေတာ့ မဲနယ္ေတာင္ကို မၾကာခဏေရာက္ေနတဲ့ ေတာင္ႀကီးသားႏွစ္ေယာက္နဲ႔ေတြ႔လို႔ မဲနယ္ေတာင္ အေျခအေနကို ေမးျမန္းမိပါတယ္။ က်ေနာ္ေနခဲ့တဲ႔ ႐ြာကို သူတို႔ အေခါက္ေခါက္ ေရာက္ဖူးပါတယ္။ အဲေတာ့သူတို႔က မဲနယ္ေတာင္ေပၚမွာ ေလာင္းကစား၀ိုင္းေတြ ေရာက္ေနၿပီဆရာေရ႕တဲ့။ က်ေနာ့္မ်က္စိျပာသြားသလား ေအာက္ေမ့မိပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး႐ြာေတြက ေယာက္်ားမိန္းမေတြဟာ ယိုးဒယားကို သြားအလုပ္လုပ္ေနၾကလို႔ ႐ြာေတြထဲမွာလည္း လူေတာ္ေတာ္နည္းေနၿပီတဲ့။ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ ဘိန္းစိုက္တာေတာင္ ႐ွိေနသလိုလိုပဲတဲ့။
က်ေနာ္အႀကိမ္ႀကိမ္ေရခ်ိဳးခဲ့တဲ့ မဲနယ္ေတာင္က႐ြာေတြကို ျဖတ္စီးဆင္းေနတဲ့ ေခ်ာင္းကေရဟာ မဲနယ္ေတာင္သူ၊ မဲနယ္ေတာင္သားေတြလိုပဲ အင္မတန္သန္႔စင္ၾကည္လင္တယ္ ဆိုတာကို က်ေနာ္ ေကာင္းေကာင္း မွတ္မိေနပါတယ္။
ဘယ္လိုပဲ ေျပာေျပာ။ မဲနယ္ေတာင္ႀကီးဟာ က်ေနာ့္ရင္ထဲမွာေတာ႔ ထီးထီးမားမား ႐ွိဆဲပါ။
source by : http://mayaonlinemagazine.blogspot.com
