စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းျပီး ရွစ္ေလးလံုုးအေရးေတာ္ပံုုၾကီးကိုု ျဖိဳ ခြဲလိုုက္ျပီးေနာက္မွာ လက္နက္ကိုုင္ေတာ္လွန္ေရး ဆင္ႏြဲဖိုု ့ ့ ့ဆံုုးျဖတ္ခဲ့တဲ့ ဆႏျပေက်ာင္းသားေတြ ထဲက တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ကိုုမင္းေဌး ရဲ့ ဘ၀ရုုပ္ပံုုလြာ ကိုု ကိုုသက္ တင္ဆက္ထားပါတယ္။
source by :http://www.youtube.com/user/DVBBurmese
အျပည္႔အစုံ ဖတ္ရန္ ...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ႔ပါဗ်ားးးးး...
မႏွစ္ကပူျပင္းတဲ႔ ေႏြေန႔တေန႔တြင္ ရာသီဥတု ပူတာနဲ႔ ကေလးေတြေခၚၿပီး ပန္းျခံသြားၾကတယ္။ လမ္းမွာ လမ္းေဘးက ကုန္စုံဆိုင္ေလး တဆိုင္ထဲဝင္ၿပီး စားစရာေလးေတြနဲ႔ ေသာက္စရာ အေအးဘူး ဝယ္ၾကတယ္ေပါ႔။
ပန္းျခံေရာက္ေတာ႔ ကေလးေတြက ကစားၾကတယ္၊ ကေလးေတြ ကစားေနတာကို ထိုင္ခုံေလးေပၚထိုင္ၿပီး ဝယ္လာတဲ႔ ခ်ဥ္စပ္အာလူးေၾကာ္ေလးစားလိုက္၊ အေအးေလးေသာက္လိုက္နဲ႔ ထိုင္ၾကည္႔ေနတာေပါ႔။
အဲ႔ဒီအခ်ိန္မွာ ရာသီဥတုပူတာကို ဂရုမစိုက္အားဘဲ ဝမ္းပူတာကို ေျဖ႐ွင္းဖို႔ အပူတျပင္းလုပ္ေနတဲ႔ ႐ွဥ္႔ၾကြက္ေလးတေကာင္ ေရာက္လာၿပီး သူ႔အခက္အခဲကို ကူညီေျဖရွင္းဖို႔ မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ ေမာ႔ၾကည္႔ေနတယ္။
အဲ႔ဒါနဲ႔ စားေနတဲ႔ ခ်ဥ္စပ္အာလူးေၾကာ္ေလး ထုပ္ၿပီး ေၾကြးလိုက္တယ္။ အာလူးေၾကာ္က အစပ္ဆိုေတာ႔ လွ်ာေပၚက အပူကို အေအးေလးနဲ႔ ႏွစ္ပါးသြားေနရတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ဒီအာလူးေႀကာ္ကို စားလိုက္ရတဲ႔ ရွဥ္႔ၾကြက္ေလးခမွ်ာ လွ်ာေပၚမွာ ေတာမီးေလာင္သလို ခံစားလိုက္ရတယ္ထင္ပါရဲ႕။ သူ႔ရဲ႕လက္ေလးႏွစ္ဘက္နဲ႔ လွ်ာကိုပုတ္လိုက္၊ ေျပးၿပီးေတာ႔ ကေလးေတြ ကစားထားတဲ႔ ေရကိုေသာက္လိုက္နဲ႔ ႐ႈပ္႐ွက္ခတ္သြားတဲ႔ သူ႔ကိုၾကည္႔ၿပီး သားအမိေတြ အူတက္မတတ္ေလာက္ေအာင္ ထိုင္ရယ္ၾကတယ္ေပါ႔။
အိမ္ျပန္ေရာက္လာေတာ႔ ဒီအေတြ႔အၾကဳံေလးေတြ ေျပာျပရင္း ရယ္စရာအျဖစ္ ရယ္ၾကတယ္။ ရယ္စရာ စကားဝိုင္းေတြ ၾကဳံတိုင္းလဲ ဒီအေၾကာင္းေတြ ျပန္ေျပာျဖစ္တယ္။
ဒီလိုနဲ႔ အမွတ္မထင္ ေနာက္တေႏြ ျပန္ေရာက္လာျပန္ၿပီေပါ႔။ ပူျပင္းတဲ႔ေႏြရက္ တစ္ရက္မွာ အလုပ္က နံနက္ ၆ နာရီဝင္ ၁ နာရီခြဲ ထြက္ဆိုေတာ႔ စားစရာထမင္းဘူးမပါ၊ အျပင္ရာသီဥတုကပူ၊ ဝမ္းကလဲပူ ဆိုေတာ႔ အိမ္ေရာက္ခ်င္ေဇာနဲ႔ တစ္နာရီမွာ မိုင္ေျခာက္ဆယ္ေပးထားတဲ႔ အေဝးေျပးကားလမ္းမႀကီးေပၚမွာ တစ္ေယာက္ထဲ မိုင္ခုႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ႏွဳန္းျဖင္႔ အျပင္းေမာင္းႏွင္းလာခဲ႔တာေပါ႔။ လမ္းမွာ ရဲနဲ႔ေတြ႔မွာလည္း ေၾကာက္ရေသးတယ္။
အိမ္ေရာက္ေတာ႔ ဖိနပ္ခြ်တ္ၿပီး တံခါးဖြင္႔လိုက္တာနဲ႔ ခင္ပြန္းသည္ ခ်က္ျပဳတ္ထားတဲ႔ ဟင္းအနံ႔က အဝတ္အစား လဲခြင္႔ေတာင္မေပးဘဲ မီးဖိုထဲ ဆြဲေခၚသြားခဲ႔တယ္။ မီးဖိုထဲေရာက္ေတာ႔ ပုဂံထဲ အသင္႔ထည္႔ထားတဲ႔ ဟင္းကိုေတြ႔လိုက္တာနဲ႔ ေကာက္ႏႈိက္ၿပီး ပါးစပ္ထဲ ထည္႔လိုက္ခ်ိန္မွာ “…အား…” လို႔မေအာ္အားဘဲ ေရခဲေသတၱာနား အေျပးအလႊားသြားၿပီး အေအးခံထားတဲ႔ေရကို အကူအညီေတာင္းၿပီး လွ်ာေပၚမွာ မီးထေလာင္သလို ခံစားလိုက္ရတဲ႔ အပူအစပ္ကို ၿငိမ္းလိုက္ရတယ္။
အဲ႔ဒီအခ်ိန္က်မွ ဝမ္းပူတာကို ေျဖရွင္းဖို႔ ကိုယ္႔အေရွ႕ေရာက္လာတဲ႔ “ရွဥ္႔ၾကြက္ေလး” ကိုျပန္ၿပီး သတိရသြားတယ္။
လူသားခ်င္းမေျပာနဲ႔၊ ဒီ႐ွဥ္႔ၾကြက္ေလးနဲ႔ေတာင္ “…အလွည္႔…” ဆိုတာ ျပန္လာတတ္တယ္ေနာ္။
မီးအိမ္ရွင္
အျပည္႔အစုံ ဖတ္ရန္ ...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ႔ပါဗ်ားးးးး...
က်မတို႔မိသားစုဟာ ခရစ္ယာန္မိသားစုဆိုေတာ့ ဆန္းေဒးမွာ ဘုရားေက်ာင္းသြားၾကတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ တေန႔ေသာဆန္းေဒးမွာ မိသားစု စုံစုံလင္လင္ နံနက္စာ စား သုံးၾကၿပီး ဘုရား ေက်ာင္းသြားၾကတယ္။
ဘုရားေက်ာင္း အစီအစဥ္ ၿပီးလို ့မိသားစု စုံစုံ လင္လင္ အိမ္ျပန္ ေရာက္လာၾကတယ္။ အဲ့ဲ ဒီအခ်ိန္မွာ အေဖက အဝတ္အစားလဲ ၿပီး ေရေႏြးအၾကမ္း တခြက္ေသာက္ လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့, ဖိုးခြား အေမ, ငါ့အကိုဆီငါ ခဏသြား လိုက္ အုံးမယ္လို ေျပာၿပီး ထြက္သြားလိုက္ တယ္။
အေဖ ့မွာ ညီအကိုလို ခ်စ္ခင္ရတဲ့ ဦးေလး နွစ္ေယာက္ရွိတယ္။ တေယာက္က က်မတို႔နဲ႔ တရြာ တည္းမွာပဲ ေနထိုင္ၿပီး က်န္တဲ့တေယာက္က က်မတို႔နဲ႔ သုံးနာရီေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ရတဲ႔ ရြာေလးမွာ ေနထိုင္ပါတယ္။ က်မလဲ အျပင္မွာ ထိုင္ရင္း ထြက္သြားတဲ႔ အေဖ႔ ေက်ာျပင္ကို ၾကည္႔လိုက္တယ္။ အေဖ ့ အရိပ္ ေပ်ာက္သြား တာနဲ ့ ခြဲစိတ္ထားၿပီးေသာ သစ္ျပား အျပည္ ့ တင္ထားတဲ ့ သစ္ကား တစီး လာရပ္ ၿပီး ဦးေလး တေယာက္ ဆင္းလာတာ က်မ ေတြ ့လိုက္ တယ္။သူကေတာ႔ အေဖရဲ႕ ညီလို အေဖ ခ်စ္ခင္ရတဲ႔ ၊က်မတို႔နဲ႔ သုံးနာရီေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ရတဲ႔ ရြာေလးမွာ ေနထိုင္တဲ႔ ဦးေလး ပါ။ အဲ ့ဒီ ဦးေလး က က်မ ကိုေတြ႔ လိုက္တာနဲ ့ သမီး ေနေကာင္း လား? ၊ အေဖ ေကာ လို ့, က်မကို ေမးခြန္း ေတြ ထုတ္ လိုက္တယ္။
က်မ လဲ အပါး မရွိဘူး လို ့ျပန္ေျဖ ရင္း ဦးေလးကို အိမ္ထဲဝင္ဖို ့ေခၚလိုက္ခ်ိန္မွာ အိမ္ခန္းထဲမွ အလုပ္ ရွ ုပ္ ေနတဲ့အေမ တေယာက္ ထြက္လာၿပီး ေဟ ့… ေကဗရယ္ နင္ ့အစ္ကို တေယာက္ အခု ပဲ သူ ့အစ္ကို ဆီသြားတယ္,လို ့့ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ အဲ ့ဒီ ဦးေလးကလဲသူ ့ မွာ ပါလာတဲ့အထုပ္ ေတြခ်ရင္း ‘‘ ၿမိဳ႕က ကြ်န္ေတာ ့အသိတေယာက္ သစ္ေတြမွာလာတာ ကြ်န္ေတာ္သြားပို ့မလို ့” အစ္ကိုႀကီးေတြကိုေခၚသြားမလို ့, လို ့ျပန္ေျဖ လိုက္တယ္။
အေမကလည္း ‘‘ ရတယ္ေလ, ဘယ္ႏွစ္ရက္ၾကာမွာလဲလို ့” ျပန္ေမးလိုက္တယ္၊ ဦးေလး ကလည္း မသိ ဘူး လို႔ျပန္ေျပာ ရင္း ေရခ်ိဳး ဖို ့ျပင္ ေနတာ ကို က်မေတြ ့လိုက္တယ္။
အဲ ့ဒါ နဲ ့အေမ က က်မကို သမီး နင္ ့အပါး သြားေခၚ လို ့ေျပာ လိုက္ ခ်ိန္ မွာ ဦးေလးက ရတယ္...သမီး မသြားနဲ႔ ဦး ပဲ သြားလိုက္မယ္၊ သူတို ့နွစ္ေယာက္လုံးကို ေခၚသြားမလို ့ ,လို ့ က်မ ကို ထပ္ေျပာျပန္ တယ္။
ဦးေလး လဲ ေရခ်ိဳး အဝတ္အစား လဲၿပီး အေဖ သြားတဲ ့ ဦးမိုးဇက္ တို ့အိမ္ ကို သူ လိုက္ သြားလိုက္ တယ္။ တစ္နာရီ ေလာက္ အၾကာ မွာဦးေလး တေယာက္ ျပန္ ေရာက္ လာၿပီး အစ္ကို ႀကီးတို ့မရွိ ဘူး၊ ဘယ္သြား မွန္း မသိဘူး။
ကြ်န္ေတာ္ ဒီမွာပဲ ေစာင့္ေနေတာ႔မယ္လို႔ အေမ႔ကို ေျပာၿပီး ဧည့္ခန္းထဲမွာလွဲရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ မြန္း လြဲ သုံးနာရီ ေလာက္ ည ေနစာ အတြက္ အေမ နဲ ့ အစ္ကို က မီးဖို ခန္းမွာ ခ်က္ျပဳတ္ရင္း အလုပ္ ရွ ုပ္ ေန ၾက တယ္။ ဦးေလးလဲ နိုးလာၿပီး က်မနဲ ့ဟိုေျပာ ဒီေျပာေပါ႔။ အဲ ့ ဒါနဲ ့ မီးဖို မွာ အလုပ္ ရွ ုပ္ ေနတဲ့အေမ ထြက္ လာၿပီး ည ေနစာ စား ဖို ့က်မ တို ့ကို ေခၚ လိုက္တယ္။
က်မ တို ့လဲ အေဖ မပါ တဲ ့ထမင္းဝိုင္း မိန္႐ွိ ုက္ စြာနဲ ့ၿပီးသြားၾက တယ္။ ထမင္း စား ၿပီး က်မ က ေရေႏြးးအၾကမ္း နဲ ့ ကြမ္းဘူး ယူၿပီး ဦးေလး ကိုခ် ထား ေပးလိုက္ တယ္။ အဲ ့ဒီ အခ်ိန္ မွာညေန ဝတ္ျပဳ ဖို ့ ဘုရား ေက်ာင္းမွ ပထမ အႀကိမ္ ေခါင္းေလာင္းသံ ထြက္လာတယ္။က်မ တို ့က ဘုရား ေက်ာင္း သြားဖို ့ အသီးသီးျပင္ ဆင္ ၾက တယ္။ ဦးေလးလဲ အေမ ့ ကို အစ္မ…ကြ်န္ေတာ္ အစ္ကိုတို႔ကို မေစာင္႔ေတာ႔ဘူး ကြ်န္ေတာ္ သြားေတာ႔မယ္လို႔ ေျပာၿပီး သြားလိုက္တယ္။ က်မတို႔လဲ ဘုရားေက်ာင္းကို သြား လိုက္ ၾက တယ္။ ဘုရား ေက်ာင္းေရာက္ေတာ႔ အစီအစဥ္ မစ ေသးလို႔ အျပင္မွာစကား ေတြ ေျပာ ေန ၾကတယ္။ စကား ဝိုင္း တခု မွာ အ ေဖ ့ကို က်မ ေတြ ့ လိုက္တယ္။
က်မ လဲ အေဖ ့ ဆီသြား ၿပီး …အပါး ဦးေလး အပါး ကို လာ ေစာင္ ့ ေနတာ တေန ့ ကုန္ပဲ,အပါး ကို ၿမိဳ ့ ေခၚ သြားဖို ့ တဲ ့..လို ့ သြား ေျပာ လိုက္ တယ္။ အေဖ လဲ က်မ ကို…ဟုတ္လား …အပါး ျပန္ လာ ေတာ ့ အိမ္ေရွ ့ မွာ သစ္ကား တစ္စီး ရပ္ထားတာ ေတြ ့လိုက္တယ္..အခ်ိန္ မရိွေတာ႔လို ့ အပါး အိမ္ ထဲ မဝင္ေတာ ့ပဲ ဘုရား ေက်ာင္း တမ္း လာလိုက္ တယ္..အခု သူ သြားလိုက္ၿပီ လား..သူ အပါး ကို စိတ္ ဆိုး ေတာ ့မွာပဲလို ့ ေျပာၿပီး ဘုရား ေက်ာင္း အစီအစဥ္ စ ေတာ ့ မွာ မို ့ အထဲ ဝင္ လိုက္ တယ္။ ဘုရား ေက်ာင္းအ စီစဥ္ ၿပီးၿပီ မို ့ က်မ တို ့ မိသား စု အစုံ အလင္ အိမ္ ကို ျပန္ ေရာက္ လာ တယ္။ အိမ္ေရာက္ ေတာ ့ မိသား အစုံ အလင္ စကား ဝိုင္းထိုင္ ၾက ရင္း အေမ က မိသားစု အိမ္မွာပုတီး စိပ္၊ ဆု ေတာင္း ဖို ့ အစီအစဥ္ စဖို ့ အစ္ကို ကို ေျပာလိုက္ တယ္။ က်မ တို ့ လဲအစီအစဥ္ စ ဖို ့ လုပ္ ေန ခ်ိန္ မွာ ဘုရား ေက်ာင္း မွ ေခါင္း ေလာင္း အသံ တခု ထပ္ၾကားလိုက္ တယ္။ အဲ ့ ဒီအခ်ိန္ မွာ က်မ တို ့ မိသားစု တေယာက္ မွ အသံ မထြက္၊ မ်က္ လုံးအဝိုင္း သား နွင္ ့ တေယာက္ မ်က္ နွာတေယာက္ ၾကည္ ့ရင္း ၿငိမ္ ေနခိုက္ အျပင္ မွာတခါး ေခါက္ သံ တခု ၾကား လိုက္ တယ္။ အေဖ လဲ တခါး ထပ္ ဖြင္ ့လိုက္ ခ်ိန္ မွာဦးေလးဝင္ လာ တယ္။ အေဖလဲ တခုခုေျပာဖို ့ ပါးစပ္ ဟ လိုက္ခ်ိန္မွာ ဦးေလး ျပန္ေပ်ာက္သြားတာ က်မတို ့မိသားစု တစုလုံး တကယ္ကို ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ အဲ ့ ဒီအခ်ိန္က်မ တို ့ မိသားစု တခု လုံး အသက္မဲ ့တဲ ့ ေက်ာက္ ရုပ္ လို ျဖစ္ သြား ၾက ပါတယ္ ။
ဆယ္ ့ငါး မိနစ္ ေလာက္ ၾကာ မွ အေဖ ့ ဆီ မွ မေၾက မနပ္ …“သြား ၿပီ ငါ ့ ညီ သြားၿပီ ”…ဆို တဲ ့ အသံ နွင္ ့ အတူ အေဖ တခါး ဖြင္ ့ ထြက္သြားမွ က်မ တို ့သတိ ျပန္ ဝင္ လာၾက ၿပီး အသံ ၿပိဳင္ အမိုး လို ့ ေခၚ မိၾက တယ္။ အေမလဲ က်မ တို ့ကို ဘာမွ မေျပာႏုိင္္ ပဲ ေၾက ကြဲ စြာ နဲ ့ ေခါင္း ကေလး ငုပ္ ထား လိုက္ တယ္။ သိပ္မၾကာပါဘူး ,အေဖတေယာက္ ျပန္ ေရာက္ လာၿပီး ဦးေလး သတင္း ေျပာျပ တယ္။
က်မ တို ့ရြာ နဲ ့ သုံးနာရီေလာက္ ကား ေမာင္း ရတဲ ့ ခရီး တေနရာမွာ ဦးေလး တို ့ကား ေမွာက္ ၿပီး ဦးေလး ဆုံးသြားတဲ ့ ဝမ္းနည္း ေၾက ကြဲ ဖြယ္ သတင္း ျဖစ္ ပါတယ္။ ဦးေလး အတြက္ စိတ္ မေကာင္းေပမဲ့,အေဖ အတြက္ က်မ ဘုရား သခင္ ကို ေက်းဇူး တင္လိုက္ တယ္။ဘုရား ရဲ႕လက္ထဲ မွာ သာ ရွိ တဲ ့…အခ်ိန္…မေပး လိုက္ ေသး တဲ့အတြက္ ၊ လူေတြေျပာတဲ့ “ ကံ ေကာင္းတယ္ ”ဆိုတဲ့ ..အခ်ိန္..ေလး အတြက္ျဖစ္ပါတယ္ ။ အေဖ ကိုယ္တိုင္…ဩ..ငါ ့ညီ သြား တာငါ ့ကို ပါ ေခၚ သြား ခ်င္တာ ကို…ဘုရား သခင္ က ငါ့ အတြက္ အခ်ိန္ မတန္ ေသး ေတာ ့မ ထည္ ့ ေပး တာ ျဖစ္ မယ္..လို ့ေျပာ ပါ တယ္။ အခု လဲ က်မ အေဖ မရွိေတာ ့ပါဘူး။
ေနာက္ ခုနွစ္နွစ္, ေလာက္ အသက္ ဆက္ရွင္ခြင့္ ...“ အခ်ိန္… ”ေပး ၿပီး ေခၚ သြား လိုက္ပါ တယ္။ က်မ တို ့ လဲ ေလာကမွာ ေဒါသ,ေမာဟ ေတြ နဲ ့ ရုန္းကန္ေနစဥ္အတြင္းမွာ “ ဒီ…အခ်ိန္…” ဆို တာ ဘုရား က ဘယ္ ပုံ စံ ၊ ဘယ္ေနရာမွာ ခ်မွတ္ ေပးမယ္ ဆိုတာေလး ေတြး မိ ၾက ပါ ေစ ။
မီးအိမ္႐ွင္
အျပည္႔အစုံ ဖတ္ရန္ ...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ႔ပါဗ်ားးးးး...
အလုပ္မရွိ အိပ္ငိုက္တာနဲ႔ ကြန္ျပဴတာေရွ႕ထိုင္ၿပီး ဟိုဒီဖတ္ရင္း ဖြတ္သားဟင္းတခြက္ရဲ႕ အခ်စ္သက္ေသ စာေလးတပုဒ္ ဖတ္လိုက္ရေတာ႔ “ ဟိုး………….” လြန္ခဲ႔တဲ႔ တစ္ဆယ္႔ႏွစ္ ႏွစ္ေလာက္က အျဖစ္ေလးတစ္ခုကို မ်က္စိထဲ ျပန္ျမင္ေယာင္လာၿပီး တစ္ေယာက္ထဲ ထိုင္ရယ္မိတယ္ေလ။
အျဖစ္အပ်က္ေလးကေတာ႔ ေနမင္း ဘယ္ကထြက္လာလို႔ ဘယ္ကိုျပန္ဝင္သြားမွန္းမသိ၊ ေလတိုက္ရင္ တရွဲရွဲျမည္ေနတဲ႔ဝါးရြက္ေတြ၊ တပင္နဲ႔တပင္ ပြတ္တိုက္မိရင္ အသံမ်ဳိးစုံေပးတဲ႔ ဝါးပင္ႀကီးေတြနဲ႔ ေရက သစ္ပင္ႀကီးေတြရဲ႕ေအာက္မွာေပါ႔။
အမိုးက ေတာင္အုန္းရြက္၊ အကာဝါးျခမ္းနဲ႔ မိုးမလုံ ေလမလုံ၊ အဝင္တိုက္ အထြက္တိုက္ “…အဟီး…” သူ႔အရပ္ရွည္ေတာ႔ ပိုဆိုးတာေပါ႔။ တိုက္ေလးမွာ သူနဲ႔ မီးအိမ္ရွင္ ၾကင္စဦး ဇနီးေမာင္ႏွံ ေနထိုင္ၾကတယ္။ အဲ႔ဒီတဲေလးမွာေနရင္း ေလး ငါး လ ေလာက္အၾကာ လူႀကီးေတြလာစုံၾကတယ္။ သူ႔လူႀကီးက “…ေဟး…….. နင္တို႔ပ်င္းေနမွာေပါ႔ ပ်ားရည္ဆမ္း ခရီးထြက္ၾကပါလားတဲ႔ ”
မီးအိမ္ရွင္တို႔လည္း တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ ၾကည္႔ကာ ပုဆိုးအထူေလာက္ရွိတဲ႔ မုဒုံေစာင္ပါေလးတစ္ထည္၊ မီးအိမ္ရွင္အတြက္ အဝတ္ပိုတစ္စုံ၊ သူ႔အတြက္ ပုဆိုးအပိုတစ္ထည္ လြယ္အိပ္ထဲ ေကာက္ထည္႔ၿပီး သုံးနာရီေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ရတဲ႔ အသိအမတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေတာင္ယာထဲ သုံးရက္ေလာက္ သြားအပန္းေျဖၾကတယ္ေလ။ သုံးရက္ေလာက္ေနၿပီး ျပန္လာၾကတယ္။ ျပန္လာတာ ေနဝင္ခ်ိန္မို႔ ေမွာင္ရီဝိုးတဝါးေပါ႔။ သြားရတဲ႔လမ္းက သစ္ပင္ ဝါးပင္အရိပ္ေအာက္ဆိုေတာ႔ ပိုေမွာင္တယ္ေလ။
ဗလေကာင္းတဲ႔သူက လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးတစ္လက္နဲ႔ အေရွ႕ကသြားၿပီး မီးအိမ္ရွင္ကို အေနာက္ကေန လိုက္ခိုင္းတယ္။ မီးအိမ္ရွင္လည္း မျမင္တျမင္နဲ႔ အေနာက္ကေန ဟိုဟိုဒီဒီ အေတြးနဲ႔ေပါ႔။ ပိုလည္းေမွာင္လာၿပီဆိုေတာ႔ မီးအိမ္ရွင္တစ္ေယာက္ ဝါးတျပန္အလိုေလာက္မွာ
ႀကိဳးစားလိုက္လာရင္း အေတြးထဲ စိတ္ကူးတခုဝင္လာမိတယ္။ “ဒီအခ်ိန္မွာ ငါေအာ္လိုက္ရင္ ဒီလူ ငါ႔ဆီျပန္ေျပးလာမွာဘဲ” ၿပီးမွ “ေမွာင္တယ္ ငါမျမင္ရဘူး၊ ေၾကာက္လဲေၾကာက္္တယ္” ဆိုၿပီး အတူတူသြားမယ္ေပါ႔။
အဲ႔ဒါနဲ႔ မီးအိမ္ရွင္ရဲ႕အေတြးစိတ္ကူးကို အေကာင္အထည္ေဖၚဖို႔ “အမေလး” ဆိုတဲ႔အသံနဲ႔ေအာ္လိုက္ေရာ၊ မီးအိမ္ရွင္ရဲ႕အေရွ႕မွာသြးေနတဲ႔သူ လူေရာ ဓါတ္မီးအေရာင္ပါ ဘယ္ေရာက္သြားမွန္းမသိ။ မီးအိမ္ရွင္တစ္ေယာက္ အေမွင္ထဲမွာ ငါးမိနစ္ေလာက္ၾကာမွ “ေဟ႔… ငါမျမင္ရဘူး၊ ငါ႔ကိုလာေခၚအုံးလို႔” အသံေပးလိုက္မွ ဘာႀကီးလဲဆိုတဲ႔ အသံနဲ႔အတူ ဓါတ္မီးေရာင္ေလးကိုပါ ျပန္ျမင္ရေတာ႔တယ္။ မီးအိမ္ရွင္လည္း ဘာမွမေျပာဘဲ ျပန္ၿပီးခရီးဆက္ခ်ိန္မွာ မီးအိမ္ရွင္ရဲ႕ အေနာက္ကျပန္က်န္တဲ႔ သူ႔ဆီမွ အသံတခုၾကားလိုက္တယ္။ “ဘာျဖစ္သြားေသးလဲ…. ရန္သူထင္လို႔ မီးပိတ္ၿပီး ငါဝပ္ေနတယ္တဲ႔…”
အသံၾကားတာနဲ႔ ဘယ္ေရာက္သြားမွန္းမသိတဲ႔ သူ႔ကို မီးအိမ္ရွင္တစ္ေယာက္ စိတ္ထဲကေနျပဳးလွ်က္ နားလည္ေပးလိုက္တယ္ေလ၊ သတိ..... သတိ ဆိုတာေလးကိုေပါ႔။
ျဖစ္တတ္ပါတယ္၊ “သတိ” ဆိုတာေလးလဲ ရွိသင္႔ပါတယ္။
မီးအိမ္ရွင္
အျပည္႔အစုံ ဖတ္ရန္ ...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ႔ပါဗ်ားးးးး...
ေနပါတယ္”