မည္သို႔ပင္
ပိတ္ဆို႔ တားဆီးေစကာမူ
ငါ့လမ္းကို
ငါ ဆက္ေလွ်ာက္မယ္။
ငါဟာ-
လူ႔ေလာကထဲကို
ေခတၱေရာက္လာတဲ့
ဧည့္သည္တေယာက္၊
တေခ်ာင္းပဲပါတဲ့
အသက္ေသသြားေတာ့လဲ
အလည္ခရီး
ျပီးဆံုးသြားတာပဲ။
ဒါေၾကာင့္-
ငါ့အသက္ကို
သတ္ပစ္လိုက္မယ္လို႔
မျခိမ္းေခ်ာက္ပါနဲ႔
မိတ္ေဆြ၊
အသက္ရဲ႕
မျမဲေသာ
သဘာ၀ကို
ငါသိတယ္။
ငါ့ရုပ္ခႏၶာဟာ
တေန႔ေန႔ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ
ပုပ္ပြေဆြးေျမ့သြားရမယ့္
ျဖစ္တည္မွဳတခု၊
အပုပ္ေကာင္ကို
အရုပ္ေဆာင္ဖို႔
အေမြးနံ႔သာ
အ၀တ္တန္ဆာေတြနဲ႔႔
လႊမ္းျခံဳထားျခင္းသာ။
ခႏၶာကိုယ္ျပင္ပမွာ
ဒဏ္ရာမရရင္ေတာင္
ခႏၶာကိုယ္တြင္းက
အသည္းကလီစာေတြကေတာ့
တစထက္တစ
ေဆြးေျမ့ပ်က္စီးသြားမွာပဲ။
ဒါေၾကာင့္-
ငါ့ခႏၶာကို
ႏွိပ္စက္ညွဥ္းပမ္းလိုက္မယ္၊
ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားမယ္လို႔
မျခိမ္းေခ်ာက္နဲ႔
မိတ္ေဆြ၊
ရုပ္နဲ႔နာမ္ကို
ငါခြဲျခားတတ္တယ္။
ငါ့ဘ၀ဟာ
ေလာကဓံတရားရဲ႕
ထိန္းေက်ာင္းမွဳေအာက္မွာသာ၊
နိမ့္တံု၊
ျမင့္တံု၊ ျဖစ္ပ်က္စံုနဲ႔႔
မလြဲမေသြ၊
ၾကံဳရဦးမွာပဲ။
ဒါေၾကာင့္-
ငါ့ဘ၀ကို
ဖ်က္ဆီးလိုက္မယ္လို႔
မျခိမ္းေခ်ာက္နဲ႔
မိတ္ေဆြ၊
ေလာကဓံတရားကို
ငါသိတယ္။
ငါ့ပညာဟာ
ဇြဲ၊
လံု႔လ၊ ၀ီရိယနဲ႔႔
တည္ေဆာက္ထားတဲ့အရာ၊
ပညာရဲ႕
အႏွစ္သာရဆိုတာ
လူ႕ေလာကအက်ိဳး
ေဆာင္က်ဥ္းဖို႔ရန္သာ။
ဒါေၾကာင့္-
ငါ့ပညာကို
ေရႊေငြဂုဏ္
ပကာသန၊
ရာထူးစည္းစိမ္ေတြနဲ႔
၀ယ္ယူပစ္လိုက္မယ္လို႔
မၾကံစည္ေလနဲ႕
မိတ္ေဆြ၊
ပညာရဲ႕
အႏွစ္သာရကို
ငါနားလည္တယ္။
ငါ့အသက္နဲ႔
ငါ့ခႏၶာ
ငါယံုၾကည္ရာအတြက္
လွဴဒါန္းထားတယ္၊
ငါ့ဘ၀နဲ႔
ငါ့ပညာ
ေလာကအက်ိဳးအတြက္
ေပးလွဴထားတယ္။
မည္သို႕ပင္
ပိတ္ဆို႔ တားဆီးေစကာမူ
ငါ့လမ္းကို
ငါ ဆက္ေလွ်ာက္မယ္။
ခင္မမမ်ိဳး
(၂၀၁၃)
